Achteraf vond hij het niet zo handig om in de bibliotheek,
zo’n openbare ruimte, af te spreken. Het eerste kwartier had hij
nonchalant om zich heen gekeken. Hij had zich verbaasd over het grote
aantal bezoekers en de tijd die de boekenliefhebbers bleken te hebben
om een nieuw boek te kiezen. Normaal zou hij zich gevleid voelen als
er met bewonderende blikken naar hem gekeken werd. Hij wist van zichzelf,
dat hij, met zijn brede postuur en zijn knappe kop, opviel. Nu wilde
hij liever anoniem blijven en zou hij schrikken als een bekende naar
hem toe zou komen en zeggen: “Hé, Johan, jij hier………….?” Hij had hoge verwachtingen van deze afspraak. Misschien hield
deze klus een risico in, maar hij had ook de indruk gekregen dat het
misschien een flinke bom duiten kon opleveren , dan zou hij in één
keer van zijn schulden verlost zijn. Hij twijfelde. Hoeveel mensen waren hier eigenlijk bij betrokken? Hij hield er niet van als er veel mensen op de hoogte waren van een klus. Het liefst werkte hij alleen. Eerst maar eens luisteren, besloot hij en hij volgde haar naar de uitgang. Handig laveerde Anja tussen de bezoekers door, af en toe omkijkend of Johan nog volgde. Buiten reikte Johan naar zijn sigaretten. Binnen had hij niet mogen roken en hoewel hij zich daar lang niet altijd aan hield, had hij nu zo min mogelijk willen opvallen. Nu, buiten, kon hij zich niet langer beheersen. Anja glimlachte. “Sorry, dat je zo lang moest wachten.” “Geeft niet”, mompelde Johan. Ze liepen het plein over, richting de parkeerplaats. Een rode Smart stond scheef geparkeerd, tegen een paaltje. “Stap in, dan praat ik je bij, terwijl we naar de locatie rijden”. Anja hield het rechter portier voor hem open. Johan aanvaardde de uitnodiging, maar doofde voordat hij instapte
nog snel de sigaret. De peuk gooide hij achteloos op de grond. Op dit
moment wist hij niet wat hij moest denken. Een afspraak in een bibliotheek,
een ander die komt opdagen en de geheimzinnigheid over de klus... Gelukkig
heeft de Smart geen achterbank, peinsde hij. Een guur type erop dat
je aanspreekt met ? Deur dicht en kop dicht!? en een pistool op je richt.
Toch kon het niet laten om voor de zekerheid even achterom te kijken.
Johan ging in gedachte terug hoe het zover had kunnen komen. Langzaam stroomde het licht van buiten de hal naar binnen en alles werd zichtbaar voor Johan. In de fabriekshal zag hij een absurd schouwspel wat hij nog nooit had gezien. Langs de muren hingen allemaal varkenskadavers. Van het soort kadavers die je in de koelcel bij een slager ziet hangen. Niet dat Johan ooit bij een slager in de koelcel was geweest. Hij zag slechts hompen vlees die van het plafond naar beneden hingen. Het stonk er verschrikkelijk naar rottend vlees. Johan dacht dat zijn neus eraf zou vallen van de stank. Anja liep tussen de kadavers door en wenkte Johan dat hij haar moest volgen. Johan had echt geen zin om tussen die hompen vlees door te lopen, maar het zag ernaar uit dat hij geen keus had. Hij begon zich een weg tussen de kadavers door te banen. Zijn ogen waren gefixeerd op het achterhoofd van Anja. Wat een prachtig haar had ze eigenlijk, goed verzorgd. En wat een lijf, mooie heupen, echt een pracht figuur. Maar wat moet je ermee, als je tussen de kadavers doorloopt, in de stank. “Wat doe ik hier”, dacht Johan, “waar ben ik in beland.” Hij riep Anja. Maar ze hoorde hem niet, of deed ze alsof. Hij riep haar nog eens. Ze keek om. Zag hij daar een wrede gloed in haar ogen? “Ik ga terug” , dacht Johan, “ik ga weg, het voelt hier niet fijn en vrouwen kunnen hard zijn en wreed.” Net op het moment dat hij zich wilde omdraaien, dacht hij wat te horen, verderop in de hal, achter een rij kadavers die dwars door de hal hingen. Waren het mannenstemmen? Op dat moment hoorde hij een stem achter zich….
|
||||