Twaalfde alinea
door Fenny Lenderink

Johan dacht na en kwam tot de conclussie dat hij geen keuze had. Naar de politie gaan zou hem letterlijk de kop gaan kosten.
Anja keek Johan aan en zei: ik laat jullie even alleen. Ze draaide zich om, haar lang bruin krullend haar wapperde over haar schouders.
Het geluid van haar hakken zwier langzaam weg in de stilte van de bedrijfshal. Johan keek Phillip aan: ok, zeg maar wat ik moet doen.
Phillip commandeerde Johan met hem mee te lopen. Ze liepen naar een werkbank waar Phillip een groot slagersmes pakte. Johan deinsde een paar stappen terug en hoorde het doordringende brullende gelach van Phillip. Je denk toch niet...... en daar lachte Phillip weer. Johan lachte zenuwachtig mee.
Phillip liep naar één van de kadavers en sneed deze open. Er vielen allemaal zakjes op de grond. Zakjes met wit poeder. Johan kon wel raden wat het was.
Phillip ging met zijn hand in de binnenzak van zijn jas en haalde er een vliegticket uit. Johan voelde het zweet over zijn rug druppelen, niemand wist iets van zijn vliegangst. Wat wilde Phillip van hem?