Zeventiende Alinea
door Christina Kuipers

Anja, met een bebloed gezicht, werd door twee mannen met bivakmutsen op, hardhandig voortgeduwd richting haar rode smart. Chaotisch schoten er allerlei gedachten door Johans hoofd. Waren dit de mannen wiens stemmen hij eerder al achterin de fabriek, vanachter de kadavers had waargenomen? Zouden ze weet hebben van het witte goud in de stinkende varkenskadavers? En hoe waren ze de fabriek in en uitgekomen? Er moest wel een achteruitgang zijn…
In de verte zag Johan opeens tussen de dikke kastanjebomen door, twee auto ’s in volle vaart de vervallen fabriek naderen. Wat te doen??? Johan moest nu razendsnel handelen. Binnen blijven was geen optie, want als Philip bij bewustzijn zou komen…dat kon hem zijn kop kosten…maar naar buiten gaan was ook niet zonder gevaar! Voorzichtig sloop Johan weer tussen de kadavers door richting Philip die nog steeds levenloos in de smurrie lag. De zakjes die rondom Philip lagen, stopte hij haastig tussen zijn hemd en overhemd. Vervolgens raapte hij de varkenspoot op die hem misschien nog van dienst zou kunnen zijn. Het was nu zaak om stilletjes en voorzichtig de achteruitgang van de fabriek te zoeken.